کلبه امید  Hope Cottage

هزار و یک اسم داری و من از آن همه اسم لطیف را دوست تر دارم 

که یاد ابر و ابریشم و عشق می افتم . 

خوب یادم هست از بهشت که آمدم ، 

تنم از نور بود و پر و بالم از نسیم . 

بس که لطیف بودم ، توی مشت دنیا جا نمی شدم. 

اما زمین تیره بود.کدر بود، سفت بود و سخت . 

دامنم به سختی اش گرفت و دستم به تیرگی اش آغشته شد. 

و من هر روز قطره قطره تیره تر شدم و ذره ذره سخت تر.

من سنگ شدم و سد و دیوار . 

دیگر نور از من نمی گذرد،دیگر آب از من عبور نمی کند ،

 روح در من روان نیست و جان جریان ندارد

حالا تنها یادگاری ام از بهشت و از لطافتش ، 

چند قطره اشک است که گوشه دلم پنهانش کرده ام ،

 گریه نمی کنم تا تمام نشود ، 

می ترسم بعد از آن از چشمهایم سنگ ریزه ببارد

یا لطیف ! این رسم دنیاست که اشک ، 

سنگ ریزه شود و روح ، سنگ و صخره؟ 

این رسم دنیاست که شیشه ها بشکند و دل های نازک شرحه شرحه شود؟

وقتی تیره ایم ، وقتی سراپا کدریم ،

 به چشم می آییم و دیده می شویم ، اما لطافت هر چیز که از حد بگذرد ، نا پدید می شود

یا لطیف ! کاشکی دوباره ،

 مشتی ، تنها مشتی از لطافتت را به من می بخشیدی

 تا می چکیدم و می ورزیدم و نا پدید می شدم ، 

مثل هوا که ناپدید است ، مثل خودت که ناپیدایی......

یا لطیف

مشتی ، تنها مشتی از لطافتت را به من ببخش