خوشبختی یافتنی نیست ساختنی است.
روزى
حضرت عیسى (ع) از صحرایى مىگذشت. در راه به عبادتگاهى رسید كه عابدى در
آنجا زندگى مىكرد. حضرت با او مشغول سخن گفتن شد. در این هنگام جوانى كه
به كارهاى زشت و ناروا مشهور بود از آنجا گذشت.
وقتى
چشمش به حضرت عیسى (ع) و مرد عابد افتاد، پایش سست شد و از رفتن باز ماند و
همانجا ایستاد و گفت: خدایا من از كردار زشت خویش شرمندهام. اكنون اگر
پیامبرت مرا ببیند و سرزنش كند، چه كنم؟ خدایا! عذرم را بپذیر و آبرویم را
مبر.
مرد عابد تا آن جوان را دید سر به آسمان بلند كرد و گفت:
خدایا! مرا در قیامت با این جوان گناهكار محشور مكن.
در این هنگام خداى برترین به پیامبرش وحى فرمود كه به این عابد بگو:
ما
دعایت را مستجاب كردیم و تو را با این جوان محشور نمىكنیم، چرا كه او به
دلیل توبه و پشیمانى، اهل بهشت است و تو به دلیل غرور و خودبینى، اهل دوزخ
يكي از اساتيد دانشگاه خاطره جالبي را كه مربوط به سالها پيش بود نقل ميكرد:
چندين سال قبل براي تحصيل در دانشگاه سانتا کلارا کالیفرنیا، وارد ايالات متحده شده بودم،
سه چهار ماه از شروع سال تحصيلي گذشته بود كه يك كار گروهي براي دانشجويان تعيين
شد كه در گروه هاي پنج شش نفري با برنامه زماني مشخصي بايد انجام ميشد.
دقيقا يادمه از دختر آمريكايي كه درست توي نيمكت بغليم مينشست و اسمش كاترينا بود پرسيدم كه براي اين كار گروهي تصميمش چيه؟
گفت اول بايد برنامه زماني رو ببينه، ظاهرا برنامه دست يكي از دانشجوها به اسم فيليپ بود.
پرسيدم فيليپ رو ميشناسي؟
كاترينا گفت آره، همون پسري كه موهاي بلوند قشنگي داره و رديف جلو ميشينه!
گفتم نميدونم كيو ميگي!
گفت همون پسر خوش تيپ كه معمولا پيراهن و شلوار روشن شيكي تنش ميكنه!
گفتم نميدونم منظورت كيه؟
گفت همون پسري كه كيف وكفشش هميشه ست هست باهم!
بازم نفهميدم منظورش كي بود!
اونجا بود كه كاترينا تون صداشو يكم پايين آورد و گفت فيليپ ديگه، همون پسر مهربوني
كه روي ويلچير ميشينه...
اين بار دقيقا فهميدم كيو ميگه ولي به طرز غير قابل باوري رفتم تو فكر،
آدم چقدر بايد نگاهش به اطراف مثبت باشه كه بتونه از ويژگي هاي منفي و نقص ها چشم
پوشي كنه...
چقدر خوبه مثبت ديدن...
يك لحظه خودمو جاي كاترينا گذاشتم ، اگر از من در مورد فيليپ ميپرسيدن و فيليپو
ميشناختم، چي ميگفتم؟
حتما سريع ميگفتم همون معلوله ديگه!!
وقتي نگاه كاترينا رو با ديد خودم مقايسه كردم خيلي خجالت كشيدم...
شما چي فكر ميكنيد؟
چقد عالي ميشه اگه ويژگي هاي مثبت افراد رو بيشتر ببينيم و بتونيم از نقص هاشون چشم پوشي كنيم
با سار ِ پشت پنجره جایم عوض شود
هی کار دست من بدهد چشم های تو
هی توبه بشکنم و خدایم عوض شود
با بیت های سر زده از سمت ِ ناگهان
حس می کنم که قافیه هایم عوض شود
جای تمام گریه ، غزل های ناگــــــزیر
با قاه قاه ِ خنده ی بی غم عوض شود
سهراب ِ شعرهای من از دست می رود
حتی اگر عقیده ی رستم عوض شود
قدری کلافه ام و هوس کرده ام که باز
در بیت های بعد ، ردیفم عوض شود
حـوّای جا گرفته در این فکر رنج ِ تلخ
انگــار هیچ وقـت به آدم نـمی رسد
تن داده ام به این که بسوزم در آتشت
حالا بهشت هم به جهنم نمی رسد
با این ردیف و قافیه بهتر نمی شوم !
وقتش رسیده حال و هوایم عوض شود
هزار و یک اسم داری و من از آن همه اسم لطیف را دوست تر دارم
که یاد ابر و ابریشم و عشق می افتم .
خوب یادم هست از بهشت که آمدم ،
تنم از نور بود و پر و بالم از نسیم .
بس که لطیف بودم ، توی مشت دنیا جا نمی شدم.
اما زمین تیره بود.کدر بود، سفت بود و سخت .
دامنم به سختی اش گرفت و دستم به تیرگی اش آغشته شد.
و من هر روز قطره قطره تیره تر شدم و ذره ذره سخت تر.
من سنگ شدم و سد و دیوار .
دیگر نور از من نمی گذرد،دیگر آب از من عبور نمی کند ،
روح در من روان نیست و جان جریان ندارد
حالا تنها یادگاری ام از بهشت و از لطافتش ،
چند قطره اشک است که گوشه دلم پنهانش کرده ام ،
گریه نمی کنم تا تمام نشود ،
می ترسم بعد از آن از چشمهایم سنگ ریزه ببارد
یا لطیف ! این رسم دنیاست که اشک ،
سنگ ریزه شود و روح ، سنگ و صخره؟
این رسم دنیاست که شیشه ها بشکند و دل های نازک شرحه شرحه شود؟
وقتی تیره ایم ، وقتی سراپا کدریم ،
به چشم می آییم و دیده می شویم ، اما لطافت هر چیز که از حد بگذرد ، نا پدید می شود
یا لطیف ! کاشکی دوباره ،
مشتی ، تنها مشتی از لطافتت را به من می بخشیدی
تا می چکیدم و می ورزیدم و نا پدید می شدم ،
مثل هوا که ناپدید است ، مثل خودت که ناپیدایی......
یا لطیف
مشتی ، تنها مشتی از لطافتت را به من ببخش
پروردگارا! از كارهاى شايسته ، عملى بــه
مــا عطا فـرمـا كه با آن به عنوان زاد و توشه به سوى تو سير كنيم و به
خاطر آن بر قرب ديدار تو حريص گرديم ، به گونه اى كه مرگ ، زمان انس ما
باشد و مـوعـد الفتى بـاشـد كه به آن اشتياق پيدا كنيم و پناهگاهى باشد كه
دوست داشته باشيم به آن نزديك شويم.
پس هر گاه مرگ را بر ما فرود مى
آورى و اجل را بر ما نازل مى كنى ، مـا را به زيارت آن سعادتمند گردان و
ما را با او مأنوس كن و ما را در ميهمانى مرگ شقاوتمند مساز و به ديدار مرگ
ما را پست و خوار مگردان و مـرگ را بابى از ابواب آمرزش و كليدى از
كليـــــــدهاى رحمت خود مقرر بدار و ما را در حاليكه هدايت شده ايم ،
گمراه نيستيم ، مطيع توييم ، از ديـدار تو كراهت نداريم ، تائب ايم ،
گناهكار نيستيم و بر گناه اصرار نداريم ، بميران.
اى ضمانت كننده پاداش نيكو كاران و اى اصلاح كننده اعمال تبهكاران.
مجنون شدم که راهی صحرا کنی مرا
گاهی غبار جاده ی لیلا، کنی مرا
کوچک همیشه دور ز لطف بزرگ نیست
قطره شدم که راهی دریا کنی مرا
پیش طبیب آمدهام، درد میکشم
شاید قرار نیست مداوا کنی مرا
من آمدم که این گره ها وا شود همین!
اصلا بنا نبود ز سر وا کنی مرا
حالا که فکر آخرتم را نمیکنم
حق میدهم که بنده دنیا کنی مرا
من، سالهاست میوه ی خوبی ندادهام
وقتش نیامده که شکوفا کنی مرا
آقا برای تو نه ! برای خودم بد است
هر هفته در گناه، تماشا کنی مرا
من گم شدم ؛ تو آینهای گم نمیشوی
وقتش شده بیائی و پیدا کنی مرا
این بار با نگاه کریمانهات ببین
شاید غلام خانه زهرا کنی مرا
*علی اکبر لطیفیان*
دوستم گفت: اگه کمی صبر کنی بزودی تا چند لحظه دیگه حقیقت رو میفهمی..
بعد از حادثه یازدهم سپتامبر که منجر به فروریختن برج های دو قلوی معروف آمریکا شد یک شرکت از بازماندگان شرکت های دیگری که افرادش از این حادثه جان سالم به در برده بودند خواست تا از فضای در دسترس شرکت آنها استفاده کنند
در صبح روز ملاقات مدیر واحد امنیت داستان زنده ماندن این افراد را
برای بقیه نقل کرد و همه این داستان ها در یک چیز مشترک بودند و آن
اتفاقات کوچک بود
...
مدیر شرکت آن روز نتوانست به برج برسد چرا که روز اول کودکستان پسرش بود
و باید شخصا در کودکستان حضور می یافت
همکار دیگر زنده ماند چون نوبت او بود که برای بقیه شیرینی دونات بخرد
یکی از خانم ها دیرش شد چون ساعت زنگدارش سر وقت زنگ نزد
یکی دیگر نتوانست به اتوبوس برسد
یکی دیگر غذا روی لباسش ریخته بود و به خاطر تعویض لباسش تاخیر کرد
اتومبیل یکی دیگر روشن نشده بود
یکی دیگر درست موقع خروج از منزل به خاطر زنگ تلفن مجبور شده بود برگردد
یکی دیگر تاخیر بچه اش باعث شده بود که نتواند سروقت حاضر شود
یکی دیگر تاکسی گیرش نیامده بود
و
یکی که مرا تحت تاثیر قرار داده بود کسی بود که آن روز صبح یک جفت کفش نو
خریده بود و با وسایل مختلف سعی کرد به موقع سرکار حاضر شود. اما قبل از
اینکه به برج ها برسد روی پایش تاول زده بود و به همین خاطر کنار یک دراگ
استور ایستاد تا یک چسب زخم بخرد و به همین خاطر زنده ماند!
به همین خاطر هر وقت، در ترافیک گیر می افتم
آسانسوری را از دست می دهم
مجبورم برگردم تا تلفنی را جواب دهم
و همه چیزهای کوچکی که آزارم می دهد
با خودم فکر می کنم
که خدا می خواهد در این لحظه من زنده بمانم
دفعه بعد هم که شما حس کردید صبح تان خوب شروع نشده است
بچه ها در لباس پوشیدن تاخیر دارند
نمی توانید کلید ماشین را پیدا کنید
با چراغ قرمز روبرو می شوید
عصبانی یا افسرده نشوید
...بدانید که خدا مشغول مواظبت از شماست
عاشق شد و خدا شمشيري به او داد، که عشق شمشيربازي است. شمشيري نه براي آن که بزند و نه براي آن که بکشد و نه براي آن که زخم بگذارد و خون بريزد. شمشيري تنها براي آن که بداند عشق، بازي است.
بازي اي بسيار سخت و بسيار ظريف و بسيار خطير. خدا شمشيري به او داد تا
بداند ديگر نه نشستن جايز است و نه خوابيدن و نه آسودن. زيرا آن که شمشيري
دارد بايد در معرکه باشد؛ هشيار در ميانه ميداناما آن شمشير که خدا در آغاز
به عاشقان مي دهد، شمشير چوبين است. زيرا که عشق در ابتدا به اين و آن است
و به کسان و ناکسان است. اما نه زخم شمشيرهاي چوبي، چندان کاري است و نه
درد شمشيرهاي چوبي، چندان عميق و نه مرگ با شمشيرهاي چوبي، چندان مرگ. جهان
اما ميدان شمشيربازان چوبيني است. و بسياري به زخم شمشيرهاي چوبي از پا مي
نشينند. بسياري به شکستن شمشيرهاي چوبي شان دست از بازي مي کشند. و بعضي
چنان فريفته اين بازي اند و چنان سرگرم، که گمان نمي برند بازي اي بزرگ تر
نيز هست و حريفي قَدرتر و شمشيري بُراتر.
و اين زمين آکنده است از شمشيرهاي چوبي شکسته و شمشيرهاي موريانه خورده و شمشيرهاي زينتي بي کار آويخته بر ديوار.
هرچند بازي با شمشيرهاي چوبي را هم لذتي است و شوري و شادي اي؛ اما چه شکوه
ناچيزي دارد اين بازي که شمشيرش چوبي است و حريفش اين و آن ميدانش به اين
کوچکي.
اما گريزي نيست که عاشقان، بازي را به شمشيري چوبي آزموده مي شوند و آماده.
و آن کس که به نيکويي از عهده بازي با شمشيرهاي چوبي برآيد، کم کم سزاوار
آن مي شود که خدا شمشيري راستين به او بدهد؛ بُرنده و برهنه. و آن گاه است
که خدا خود به ميدان مي آيد تا حريف، عاشق شود و همبازي اش. و آن که با خدا
شمشيربازي مي کند، مي داند که هرگز نخواهد برد. او براي باختن آمده است.
اما چه لذتي دارد اين بازي؛ بازي با خداوند. و چه شورانگيز است زخم اين
شمشير و چه شيرين است درد اين شمشير و چه خوش است مرگ، زير چکاچک رقص اين
شمشير.
و عاشقان مي دانند که زندگي چيزي نيست جز فرصت شمشيربازي با خدا.
امانت خدا بر زمين مانده بود . آدميان مي گذشتند بي هيچ باري بر شانه هايشان .
خدا پيامبري فرستاد تا به يادشان بياورد ، قول نخستين و بيعت اولين را .
پيامبر گفت : اي آدميان ، اين امانت از آن شماست . بر دوشش کشيد ، اين
همان است که زمين و آسمان را توان بر ودش کشيدنش نيست . پس به ياد آوريد
انسان را و دشواري اش را .
اما کسي به ياد نياورد .
پيامبر گفت : عشق است . عشق است . عشق است که بر زمين مانده است .
مجال ، اندک است و فرصت کوتاه .
شتاب کنيد و گرنه نوبت عاشقي مي گذرد . اما کسي به عشق نيانديشيد .
پيامبر گفت : آنچه نامش زندگي است ، نه خيال است و نه بازي .امتحان است . و تنها پاسخ به آزمون زندگي ، زيستن است ، زيستن.
اما کسي آزمون زندگي را پاسخ نگفت .
و در اين ميان کودکي که تازه پا به جهان گذاشته بود ، با لبخندي پيامبر را پاسخ گفت . زيرا پيمانش را با خدا به ياد مي آورد .
آنگاه خدا گفت : به پاس لبخند کودکي ، جهان را ادامه مي دهيم .
قلب تو کبوتر است بالهایت از نسیم قلب من سیاه و سخت قلب من شبیه.... بگذریم * دور قلب من کشیده اند یک ردیف سیم خار دار پس تو احتاط کن جلو نیا برو کنار * توی این جهان گنده هیچ کس با دلم رفیق نیست فکر می کنی چاره دلی که جوجه تیغی است چیست؟؟ * مثل یک گلوله جمع میشود جوجه تیغی دلم نیش می زند به روح نازکم تیغ های تیز مشکلم * راستی تو جوجه تیغی دل مرا توی قلب خود راه می دهی؟ او گرسنه است و گمشده تو به او پناه می دهی؟؟ * باورت نمی شود ولی جوجه تیغی دلم زود رام می شود تو فقط سلام کن تیغ های تند و تیزاو با سلام تو تمام می شود
اِلهی اَلْبَسَتْنیِ اَلْخَطایا ثَوْبَ مَذَلٌتِی وَ جَلٌلَنِی اَلتٌباعُدَ مِنْكَ لِباسَ مَسْكَنَتِی وَ اَمَاتَ قَلْبِی عَظِیمُ جِنایتَیِ فَاَحْیِه بِتوْبَةٍ مِنْكَ یا اَمَلِی وَ بُغْیَتِی وَ یا سُؤْلِی وَِ مُنْیَتِی ...
خدای من !
گناهانم لباس خو اری بر تنم كر ده است و دوری از تو درماندگی را آرایشم شده است. افزونی لجن گناهانم ماهی دلم را میرانده است.
ای نهایت آرزویم! ای زیباترین مطلوبم! ای تنها پاسخگویم! و ای محبوب دلم!
ماهی دلم را با جریان زلال تو به پذیرت زنده گردان.
خدایا!
مر گناهانم را سایه روشن رحمتت بیار و مر عیو بم را ابر پر بار رحمتت ببار ...
آدم ها روز تولدشان را براي خودش شان جشن ميگرند .
ديگران به آنها تبريك ميگويند برايشان كادو ومهماني ميگرند
و در به ياد آوري روز تولد شان از هم پيشي ميگرند ....پس چرا
هيچ وقت يادمان نيست روز تولدمان مهمترين روز زندگي مادرمان است
تا خودمان . روزي كه بار نه ماه تكامل تداوم در رشد و همراهی دو ادم
با یکدیگر و باردار بودن را برروي زمين ميگذارد و با تحمل بيشترين
درد موجو د دردنيا انسان ديگري را راهي دنيا ميكند....
چرا هيچ وقت روز تولدم از مادرم تشكر نكردم و برايش آن روزبزرگ
را به نشان سپاسگذاري جشن نگرفتم...
چرا ما انسان ها فراموشكار ترين موجوداتيم
تا روزي كه خودمان مسیر تکراری قرن ها زندگی انسانی را تکرا کنیم
و در یک کلام تجربه تکراری دیگران را تجربه کنیم
|
دوستان عزیز پیشنهاد میکنم حتما ببینید بسیار زیباست
لطفا ببینید و به صدا گوش کنید
http://www.jadidonline.com/
كاري از حميد رضا حسيني
سالها پیش از این
زیر یک سنگ گوشه ای از زمین
من فقط یک کمی خاک بودم همین
یک کمی خاک که دعایش
پرزدن آنسوی پرده ی آسمان بود
آرزویش همیشه
دیدن آخرین قله ی کهکشان بود
*
خاک هر شب دعا کرد
از ته دل خدا را صدا کرد
یک شب آخر دعایش اثر کرد
یک فرشته تمام زمین را خبر کرد
و خدا تکه ای خاک را برداشت
آسمان را در آن کاشت
خاک را
توی دستان خود ورز داد
روح خود را به او قرض داد
خاک
توی دست خدا نور شد
پر گرفت از زمین دور شد
راستی من همان خاک خوشبخت
من همان نور هستم
پس چرا گاهی اوقات
اینهمه از خدا دور هستم!
روی تخته سیاه جهانزنگ خورد
ناظم صبح آمد سرِ صف
توی برنامه ی صبحگاهی
رو به خورشید گفت:
باز هم
دفترِ مشق دیروز خط خورد
و کتابِ شبِ پیش را
ماه
با خوش برد
*
آی خورشید!
روی این آسمان
روی تخته سیاه جهان
با گچ نور بنویس:
زیر این گنبد گِرد و کور و کبود
آدمی زاد، هرگز
دانش آموز خوبی نبود
دلـــــتــــنــــگــــــی پــــــیــــچـــیـــــــــده نــــــیــــســــــتــــــــ . . . !